Wtorek, 23 lipca 2013, 08:37

Trenerzy po meczu Lechia - Podbeskidzie

Po wczorajszym meczu T-M Ekstraklasy Lechia Gdańsk - Podbeskidzie Bielsko-Biała (2-2) głos zabrali szkoleniowcy obu zespołów. Oto co powiedzieli:

Michał Probierz (Lechia): Źle weszliśmy w ten mecz. Od samego początku powinniśmy ruszyć na rywali, tymczasem przez pierwszych 20 minut spisywaliśmy się fatalnie, poczynaliśmy sobie zbyt nerwowo i unikaliśmy gry. Zamiast rozgrywać piłkę po ziemi niepotrzebnie operowaliśmy długimi i wysokimi podaniami. Mamy spory materiał do analizy, a poza tym wyraźnie widać, że w głowach naszych zawodników siedzi przeświadczenie, że mają problemy z wygrywaniem na tym stadionie.

 

Poza tym trzeba również wziąć pod uwagę, że przyszło nam zmierzyć się z jednym z najlepszym zespołów ekstraklasy w rundzie wiosennej. Chwała jednak naszej drużynie, że pokazała charakter i walczyła do końca. Stworzyliśmy mnóstwo sytuacji i cieszę się, że zdobyliśmy bramkę po akcji, którą ćwiczymy na treningach. Z drugiej strony nie mamy prawa stracić gola w ten sposób, jak to miało miejsce w 93. minucie.

 

Czesław Michniewicz (Podbeskidzie): W pierwszych 30 minutach spisywaliśmy się bardzo dobrze, utrzymywaliśmy się przy piłce i mądrze budowaliśmy akcje. To był bez wątpienia nasz najlepszy okres gry w tym meczu.

 

Wszystko posypało się, kiedy urazu nabawił się Tomek Górkiewicz. Do Gdańska nie przyjechał kontuzjowany Marek Sokołowski i w tej sytuacji zostaliśmy bez prawego obrońcy, a akurat Lechia większość swoich akcji przeprowadzała skrzydłami. Na tej pozycji z konieczności musiał zagrać nominalny środkowy defensor Wojciech Szymanek, aczkolwiek jedna zmiana nie może być usprawiedliwieniem naszej słabszej postawy.

Tymczasem po przerwie cofnęliśmy się za głęboko i nie potrafiliśmy utrzymać się przy piłce, dzięki czemu gospodarze rozgrywali akcje przed naszym polem karnym. Nasz bramkarz dwa razy przepuścił piłkę między nogami, ale w końcówce szczęście się do nas uśmiechnęło i po świetnym podaniu Rudolfa Urbana z rzutu wolnego, doprowadziliśmy do remisu. Nawet w szatni nie wiedziałem, kto zdobył tę bramkę, ale to nie było najistotniejsze. Najważniejsze, że radośni i z podniesionym czołem wracamy do domu.